Szczep Pinot Noir
Pinot Noir Drukuj
Wpisany przez Administrator   
wtorek, 07 października 2008 10:42
To drugi obok CS szczep czerwony zaliczany do tzw. Wielkiej Czwórki najważniejszych odmian winogron. Pinot Noir jest jedną z najtrudniejszych w charakterystyce odmian winogron. 
 
Jest kapryśnym szczepem najbardziej wrażliwym na właściwości glebowe i klimatyczne miejsca, w których dojrzewa, stąd jest trudny w uprawie i stosunkowo drogi. Jędrne winogrona o cienkiej skórce i białym miąższu, są podatne na gnicie w rejonach gdzie opady deszczu są stosunkowo duże.
Szczep ten, nie daje zbyt obfitych planów. Zdecydowanie nie lubi ciepła, które sprawia, że dojrzewa zbyt szybko i pozbawia grona złożonych niuansów smakowych.  W prawdzie dojrzewa wcześnie, ale potrzebuje łagodnej słonecznej jesieni by w pełni rozwinąć swoje właściwości. Jedną z jego zalet w uprawie jest wysoka odporność na choroby i szkodniki. Wybór miejsca uprawy (terror), jest niezwykle ważny. PN lubi gleby przepuszczalne i głębokie, najlepiej gliniasto – wapienne. 
 
Nawiązując do trudnej uprawy Pinot Noir powstało nawet przysłowie mówiące, że jest to szczep produkujący producentów wina a nie odwrotnie. W rzeczywistości wielu winiarzy, zwłaszcza z Nowego Świata po nieudanym epizodzie z Pinot Noir wróciło do uprawy łatwiejszych odmian. Daje wina w jaśniejszych kolorach, słabe lub średnie w mocy, kobiece w charakterze. 
 
Pinot Noir jest starą burgundzką odmianą winogron. Już w średniowieczu służył do produkcji słynnych burgundów rozpowszechnionych przez benedyktynów i cystersów w całej środkowej Europie. Był wówczas uprawiany od wschodniej Francji aż po kresy królestwa Węgier. W burgundzkich księgach z 1375 roku spotyka się wzmiankę o „Pinot vermeil” – przodku dzisiejszego PN, który nawet dziś nie jest jednorodny. Trzeba pamiętać, że w samej Burgundii wyróżnia się ponad 1000 różnych typów i klonów Pinot Noir. Dzisiejsza nazwa nawiązuje do kształtu sosnowej szyszki, w jaką układają się grona w kiści. 
 
Zdecydowanie najsłynniejszym regionem uprawy Pinot Noir jest Cote d’Or w Burgundii. Właśnie tam odpowiednio uprawiane potrafi oddać w winie złożone różnice terror. Idealna harmonia odpowiednio dobranych winogron i właściwości ziemi gwarantują zasłużoną sławę Cote d’Or. Powstają tam wina, które mogą być przechowywane nawet 20 lat i więcej zmieniając swój pierwotnie rubinowy kolor w ceglasty. Mimo, iż z reguły Pinot Noir daje wina lżejsze to właśnie tam udaje się wyprodukować wina ekstraktywne o sporej ilości garbników. Dojrzewając w dębinie stają się one winami wytwornymi, mocnymi o przyjemnym owocowym aromacie. Młodsze wina z innych regionów uprawy Pinot Noir pijemy stosunkowo wcześnie – mają wtedy posmak malin, czereśni i truskawek, dojrzałe pachną dziczyzną, lukrecją i mchem. PN uprawiane w cieplejszych regionach daje wino pełne o mocnym aromacie truskawki. 
Drugim co do wielkości miejscem uprawy PN we Francji jest Szampania (interesujące wino czerwone Bouzy, Gerges Veselle) i Dolina Loary (dobre Sancerre), niewielkie ilości PN uprawia się w Alzacji. 
 
Niestety niewielu udaje się naśladować wielkość prawdziwych burgundów. Liczne, przeprowadzane w winnicach Nowego Świata próby zakończyły się sukcesem jedynie w Nowej Zelandii, Tasmanii, Oregonie i chłodniejszych regionach Kalifornii (Sonoma, Carneros i Central Coast). Uprawiany także bywa w Niemczech (gdzie daje interesujące wina różowe i bardzo jasne wina czerwone, które do złudzenia przypominają wina różowe), na Węgrzech w Szwajcarii (wino Dole) i Austrii (godne polecenia Cécile Pinot Noir 1998 Bruendlmayera). Stosunkowo dużą powierzchnię zajmują uprawy PN w Rumunii i Mołdawii (Ciekawe Pinot Noir Cricova 2000). Aby wyśledzić Pinot Noir na sklepowych półkach trzeba pamiętać, że niemiecka nazwa Pinot Noir to Spatburgunder, w Austrii nazywany jest Blauburgunder. W Alzacji i części Niemiec mówi się na niego Blauer Klevner. Na Węgrzech nosi nazwę Kisburgundi a w Czechach i na Morawach Rulandske Modre.
 
Ostatnimi laty Pinot Noir świetnie udaje się na Północy Włoch (gdzie nazywany jest Pinot Nero), zwłaszcza w Lombardii, gdzie udaje się z niego zrobić ciekawe soczyste i zdecydowane wina. Jednak najlepsze włoskie PN a właściwie Blauburgunder pochodzi z rejonu Alto Adige. Mają w sobie wszystkie cechy szlachetnej odmiany: dobrą budowę, elegancję i bogaty bukiet owoców. 
 
Połączenia kulinarne PN zależą od wieku wina. Młode i świeże PN idealnie nadaj się do drobiu lub lekkiej dziczyzny. Mocniej zbudowane wina PN nadają się do zwykłej pieczeni wołowej lub baraniej. Aromatyczne ciężkie burgundy idealnie pasują do zająca, sarny lub przepiórki. 
 
Pinot Noir rzadko bywa łączony z innymi szczepami w klasycznych winach. W połączeniu z Cinsalut wyhodowano ciekawą hybrydę Pinotage – szczep uprawiany głównie w południowej Afryce. W winach musujących natomiast jest z wyjątkiem Blanc de blancs nieodzownym składnikiem szampanów (obok białego Chardonnay i czerwonego Pinot Meunier).

Poprawiony: wtorek, 14 października 2008 12:05